Ανάμεσα στα στενά του νησιού, αυτό το σπίτι με έκανε να σταματήσω. Όχι επειδή ήταν το πιο εντυπωσιακό, αλλά επειδή έμοιαζε να αφηγείται μια ιστορία χωρίς λόγια.

Το γαλάζιο των παραθύρων, το ζωγραφισμένο κλήμα και οι μικρές λεπτομέρειες της πρόσοψης έδιναν την αίσθηση πως κάθε γωνιά του είχε φτιαχτεί με φροντίδα και αγάπη.

Πάτησα το κλείστρο γιατί ένιωσα πως αυτό το σπίτι δεν ήταν απλώς ένα κτίσμα. Ήταν μια προέκταση των ανθρώπων που το φρόντιζαν. Ένας μικρός καμβάς γεμάτος χρώμα, μνήμες και καθημερινές ιστορίες.