Δεν στάθηκα μπροστά σε αυτό το κτήριο επειδή εντυπωσιάστηκα μόνο από την αρχιτεκτονική του. Πάτησα το κλείστρο γιατί είδα κάτι περισσότερο από πέτρα, παράθυρα και στέγες. Είδα έναν χώρο που συνεχίζει να φιλοξενεί την πιο σημαντική επένδυση μιας κοινωνίας, τα παιδιά της.

Ένα δημοτικό σχολείο στο νησί του Πυθαγόρα, ενός ανθρώπου που αναζήτησε τη γνώση και προσπάθησε να κατανοήσει τον κόσμο μέσα από τη σκέψη και τη λογική. Κοιτάζοντάς το, σκέφτηκα πως πίσω από αυτούς τους τοίχους έχουν γεννηθεί όνειρα, φιλοδοξίες και οι πρώτες μεγάλες ερωτήσεις δεκάδων παιδιών.

Στην επεξεργασία επέλεξα να αναδείξω τη γεωμετρία και τη στιβαρότητα του κτηρίου, ώστε η εικόνα να αποτυπώνει όχι μόνο έναν χώρο εκπαίδευσης, αλλά και τη διαχρονική αξία της γνώσης.