Ήταν μια συνηθισμένη βροχερή μέρα. Οι περισσότεροι βιάζονταν να προφυλαχθούν, να φτάσουν γρήγορα στον προορισμό τους, να ξεφύγουν από τις σταγόνες που γέμιζαν τους δρόμους και τους καθρέφτες της πόλης.

Αυτό που με έκανε να σηκώσω τη μηχανή δεν ήταν η βροχή. Ήταν η αντίθεση που είδα μπροστά μου. Μια γυναίκα προχωρούσε ήρεμα μέσα στο γκρίζο σκηνικό, κρατώντας μια ομπρέλα γεμάτη από τη λέξη «FREE». Ελεύθερη.

Για μια στιγμή αναρωτήθηκα πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά. Ελεύθεροι από τον χρόνο, τις υποχρεώσεις, τους φόβους ή τις σκέψεις που κουβαλάμε καθημερινά. Η βροχή έμοιαζε να περιορίζει τους πάντες γύρω της, όμως εκείνη τη στιγμή η ομπρέλα έστελνε ένα διαφορετικό μήνυμα.

Πάτησα το κλείστρο γιατί ένιωσα πως η φωτογραφία δεν μιλούσε για τον καιρό. Μιλούσε για την ανάγκη του ανθρώπου να κρατά πάντα ένα μικρό κομμάτι ελευθερίας, ακόμη και στις πιο μουντές ημέρες.