Στην αναπαράσταση της Απελευθέρωσης της Καλαμάτας, πολλοί βλέπουν τις στολές, τα όπλα και τα ιστορικά δρώμενα. Εγώ στάθηκα σε αυτό το πρόσωπο.

Για μια στιγμή έπαψα να βλέπω τον άνθρωπο που συμμετείχε στην εκδήλωση και άρχισα να φαντάζομαι τον αγωνιστή που εκπροσωπούσε. Το βλέμμα του, κουρασμένο αλλά σταθερό, έμοιαζε να κουβαλά ιστορίες μιας ζωής γεμάτης αγώνες, απώλειες και ελπίδα.

Η φωτογραφία δεν προσπαθεί να αναπαραστήσει το 1821. Προσπαθεί να θυμίσει ότι πίσω από κάθε ιστορικό γεγονός υπήρχαν άνθρωποι με πρόσωπο, σκέψεις και φόβους. Άνθρωποι που δεν γνώριζαν αν θα δικαιωθούν, αλλά συνέχιζαν να προχωρούν.

Τη στιγμή που πάτησα το κλείστρο, δεν με ενδιέφερε η στολή. Με ενδιέφερε το βλέμμα. Εκείνο το βλέμμα που, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, έκανε το παρελθόν να μοιάζει ζωντανό.